Ketçap homojen mi ?

Ketçap Homojen Mi? Bir Yudum Hayatın Arasında

Bir Sabah, Bir Soru: Ketçap Homojen Mi?

Geceyi geçirdiğim o kayıp saatlerden sonra, sabahı bulduğumda kafamda bir soru vardı: “Ketçap homojen mi?” Hani, günlük rutinlerimin arasında düşündüğüm bir şeydi aslında, ama aniden bir anlama büründü. Kayseri’nin sabah soğuğunda, penceremin dışındaki dünya öyle sakin ve düzenli gözüküyordu ki, içimdeki karmaşa bir anda anlam buldu.

O gün kahvaltı için tabakta bir tabak patates vardı, üzerine bolca ketçap dökmüştüm. Sıkarken, ketçap birden donuk ve yoğun bir şekilde akmaya başladı, sanki her an bir patlama yapacak gibi. Duygularım da aynen o an gibi oluyordu. Bir yandan her şey yolunda gibi görünse de, içimde bekleyen o yoğun patlamaya hazır his, ne zaman dışarı çıkacağını kestiremiyordum.

İçimden bir ses, “Ketçap homojen değil mi?” dedi. “Nasıl yani?” dedim, hala şaşkın bir şekilde tabağımda akmakta olan o sıvıya bakarak. O an ketçap, bana başka bir şeyi anlatıyordu, belki de hayal kırıklığını.

Hayal Kırıklığı: Ketçap Gibi, Her Şey Birbiriyle Karışmıyor

Zaman zaman hayatımda da böyle oluyordu. Bütün hislerim, düşüncelerim ve hatta ilişkilerim bile tıpkı ketçap gibi, bir araya gelip karışmıyordu. Bir süre sonra, hep aynı yoğunlukta ve bir araya gelmek istemeyen bir hale dönüyordu. İş, okul, aile, arkadaşlar… Hepsi farklı parçalardı ve hiçbir şey, gerçekten karışmıyordu. Ne kadar zorlasam da, her şeyin uyumlu olmasını beklesem de, bir türlü homojen bir bütün oluşturamıyordum.

Ketçap bana bunu hatırlatıyordu. Dışarıda her şey düzgün görünüyor gibi, ama içinde bir karmaşa var. Patatesin üstüne dökülen ketçap, bana “hayal kırıklığı”nı hatırlatıyordu. Çünkü bazen, hayatta da bir şeylerin ne kadar yoğun ve karışık olabileceğini düşündüğümde, kendi içimdeki o parçalara bir bütünlük katmak o kadar zor oluyordu ki. Ketçap gibi, birbirinden ayrışan duygularla baş başa kalıyordum.

O an, bir anda farklı bir soruyla boğuldum: “Ya böyle olursa?” Ya hayatımın her anı, tıpkı ketçap gibi, dağınık ve düzensiz kalmaya devam ederse? Ya bu kadar yoğun duygunun, birbiriyle karışmaması her zaman beni bu şekilde rahatsız ederse?

Heyecan: Birleşebileceğimiz Anlar

Birkaç dakika sonra, düşündüğüm gibi, ketçap daha yumuşak bir şekilde akmaya başladı. Artık yoğunluğunu kaybetmişti ve patatesin her yerine yayılmıştı. Bir an için bir şey fark ettim; ketçap, homojen hale gelmişti. Ama bu, sadece dışarıdan görülen haliydi. İçimdeki mühendis, “Bütün bu karışım, sonunda düzgünleşiyor. Tıpkı bir madde gibi, sadece doğru koşulları bekliyor,” dedi.

Birçok kez hayatımda da bunu fark etmiştim. Bazen karışık, dağınık ve yoğun hislerle yaşarken, birden her şey yerine oturabiliyor. Her şeyin karmaşık olduğu zamanlarda bile, sonunda bir araya gelip homojenleşebilirdi. Hayat da böyleydi, karışık duyguların, belirsizliklerin olduğu anlar gelip geçiyordu, ama sonunda bir düzen kuruluyordu. Belki de işte bu yüzden heyecan vericiydi yaşam.

Ketçap da bana şunu anlatıyordu: “Bazen karışık olmak zorundasın, ama sonunda her şey yerli yerine oturur. Birlikte olman gereken, bir arada olduğunda her şeyi güzelleştirecek bir düzen bulabilirsin.” O an, o soruya verdiğim cevabı değiştirmem gerektiğini fark ettim: Ketçap homojen mi? Evet, ama bir süre sonra olur. Her şeyin zamanı var.

Umut: Hayatın Kendi Homojenliği

İçimdeki insan tarafım bir süre sonra, her şeyin zamanla olgunlaştığını düşündü. O yoğun, karışık ve boğucu anlar, aslında hayatın kendisi gibiydi. Sonuçta her şeyin bir anlamı vardı ve bir şekilde karışarak bir düzene giriyordu. Ketçap da, sonunda patatesle birleşerek bir bütün oluyordu. Ya hayatımda da bu kadar karmaşık olan şeyler, aslında bir gün birleşip homojen bir bütün haline gelir mi?

Belki de ben de, duygularım ve düşüncelerimle bir gün tamamen bir uyum yakalayabilirim. O zaman her şey daha rahat olacak gibi hissediyorum. O kadar çok şeyin üst üste geldiği, kaybolduğum zamanlarda bile, umut etmek ve sabretmek gerektiğini öğreniyorum. Hayatın her anında tıpkı ketçap gibi, zaman zaman yoğun ve karışık bir süreç var. Ama sonunda, her şey birleşiyor, uyum sağlıyor.

Belki de ketçap gibi, hayatın her yönü de bir süre sonra homojenleşiyor. Hem de hiç beklemediğimiz anlarda.